Ik dacht vroeger echt dat het normaal was om eens in de paar maanden een blaasontsteking te hebben. Achteraf denk ik echt... wat een grap eigenlijk. 🤭 Want inmiddels heb ik al meer dan acht jaar geen blaasontsteking meer gehad. Zelfs niet tijdens mijn zwangerschappen.
En nee... dat komt niet doordat ik iedere dag cranberrysap drink, een speciaal supplement slik zodra ik iets voel opkomen of een ander wondermiddeltje heb gevonden. Ik doe eigenlijk helemaal niets tegen een blaasontsteking. Omdat ik geloof dat ik de afgelopen jaren vooral bezig ben geweest met waaróm ik ze steeds kreeg.
Want een blaasontsteking ontstaat meestal doordat bacteriën, vaak E. coli uit je darmen, via de plasbuis in de blaas terechtkomen en zich daar gaan vermenigvuldigen. Maar toen dacht ik...
Waarom krijgt de ene vrouw ieder jaar meerdere blaasontstekingen en de andere misschien nooit één?
Dus ik ben me erin gaan verdiepen. En hoe meer ik las, hoe meer ik ontdekte dat er ontzettend veel factoren invloed kunnen hebben op terugkerende blaasontstekingen. Dingen waar bijna niemand het over heeft. Je hormonen. Je slijmvliezen. Je darmgezondheid. Je vaginale flora. Antibiotica (JUP). Je bekkenbodem. Je plashouding. Chronische stress. De producten die je iedere dag gebruikt zoals WC papier (jup..) En zelfs je bloedsuiker….
Steeds meer onderzoek laat zien dat al deze systemen met elkaar verbonden zijn, maar ik staar me niet blind op onderzoeken alleen. Niet alles is onderzocht, sommige onderwerpen krijgen weinig aandacht en er zijn ook dingen die mensen al generaties lang doen zonder dat daar ooit een groot onderzoek naar is gedaan. Daarom combineer ik in deze blog het liefst alles met elkaar: Wat we uit onderzoek weten, wat ik zelf heb geleerd en wat ik de afgelopen +10 jaren bij duizenden vrouwen heb zien terugkomen n.a.v. ons traditionele, ‘terug naar de basis’ advies, zowel online als in onze winkel in Middelburg.
In deze blog benoem ik 9 factoren die invloed hebben op terugkerende blaasontstekingen.
1. Misschien is de bacterie helemaal niet het probleem...
Toen ik vroeger weer eens een blaasontsteking had, dacht ik eigenlijk precies hetzelfde als de meeste mensen. Er zit een bacterie in mijn blaas, dus die bacterie moet dood. Antibiotica moet dan maar even. Maar ik vroeg me na een paar jaar af: waarom krijgt die bacterie bij mij iedere keer opnieuw de kans? Want als alleen de aanwezigheid van E. coli het probleem zou zijn, dan zou bijna iedereen voortdurend een blaasontsteking hebben.
Toen kwam ik er achter dat E. coli helemaal geen "slechte" bacterie is. Maar dat dit gewoon in onze darmen leeft, belangrijk is en daar thuis hoort. We hebben miljarden bacteriën in ons lichaam en een groot deel daarvan helpt ons juist gezond te blijven. Het probleem ontstaat pas wanneer een bacterie op een plek terechtkomt waar hij niet hoort. Bij een blaasontsteking gebeurt dat meestal doordat E. coli vanuit de darmen via de plasbuis in de blaas terechtkomt. Maar zelfs dan is de vraag nog steeds niet beantwoord. Want waarom lukt het de ene keer wel en de andere keer niet? Waarom heeft de ene vrouw misschien haar hele leven nooit een blaasontsteking en loopt de andere ieder kwartaal weer met een antibioticakuur naar huis?
Hoe meer ik hierover begon te lezen, hoe meer ik begon te begrijpen dat ons lichaam eigenlijk continu bezig is om zichzelf hiertegen te beschermen. En eerlijk gezegd had ik daar nog nooit over nagedacht. Ik dacht vroeger juist dat zo min mogelijk bacteriën het beste was. Lekker schoon, goed wassen, alles fris houden. Maar juist het tegenovergestelde blijkt waar te zijn. Je vagina hoort namelijk helemaal niet steriel te zijn. Er leven miljoenen goede bacteriën, vooral lactobacillen, die eigenlijk de eerste verdedigingslinie vormen tegen ongewenste bacteriën zoals E. coli. Ze produceren melkzuur waardoor de omgeving zuur blijft. En juist in zo'n zure omgeving hebben veel ongewenste bacteriën veel minder kans om zich te vestigen.
Dus wat zorgt ervoor dat die beschermende bacteriën hun werk goed kunnen doen. Want wat gebeurt er als die lactobacillen afnemen? Wat gebeurt er als je slijmvliezen dunner worden? Wat gebeurt er als je hormonen veranderen, je een antibioticakuur hebt gehad of je darmflora uit balans raakt? Dan wordt de natuurlijke bescherming van je lichaam steeds een beetje minder en krijgt E. coli juist meer ruimte om zich te hechten. Hmmmm…
Misschien is dat uiteindelijk wel de grootste les die ik de afgelopen jaren heb geleerd. Ik ben gestopt met alleen de vraag te stellen: "Hoe krijg ik die bacterie weg?" en ben mezelf veel vaker gaan afvragen: "Hoe zorg ik ervoor dat mijn lichaam zichzelf beter kan beschermen op een natuurlijke manier?"
En toen kwam ik uit bij een onderdeel die ik sowieso niet had verwacht als we het hebben over een blaasonsteking.
2. Hormonen
Dit was misschien wel het moment waarop ik dacht: huh... waarom hoor je hier bijna nooit iemand over?
Eerst dacht ik nog: wat hebben mijn hormonen nou met mijn blaas te maken? Maar hoe meer ik las, hoe meer ik ontdekte dat je hormonen eigenlijk overal invloed op hebben. Niet alleen op je menstruatie, vruchtbaarheid of humeur, maar ook op je slijmvliezen, je vaginale flora en zelfs op de manier waarop je lichaam zich verdedigt tegen bacteriën. Dit leerde ik helemaal niet in mijn sport en voedingsopleiding…
Al die vrouwen die jaren last van PMS, heftige of pijnlijke menstruaties, een onregelmatige cyclus, PCOS, endometriose, overgangsklachten of je bent net bevallen en geeft borstvoeding… we denken dan vooral aan onze hormonen omdat onze cyclus anders is of omdat we zich niet lekker voelen, maar bijna niemand legt de link met terugkerende blaasontstekingen.
Een van de belangrijkste hormonen hierbij is oestrogeen. En nee, ik ga je geen biologieles geven 😜, maar dit stukje vond ik zó interessant dat ik het wel met je wil delen. Oestrogeen zorgt er namelijk voor dat de cellen in de vaginawand glycogeen opslaan. Zie glycogeen als een soort voorraadkast met voeding. En raad eens wie daarvan eten? Juist... de lactobacillen.
Dus hoe meer ik hierover nadacht, hoe logischer het eigenlijk werd. Oestrogeen voedt als het ware de goede bacteriën. Die goede bacteriën maken vervolgens melkzuur, waardoor de omgeving zuur blijft en ongewenste bacteriën, zoals E. coli, veel minder kans krijgen. Het is eigenlijk een slim systeem dat je lichaam helemaal zelf heeft bedacht. Alleen... dat systeem werkt natuurlijk minder goed wanneer je hormonen uit balans zijn of wanneer je oestrogeen daalt.
En toen snapte ik het opeens veel beter: Waarom hebben vrouwen in de overgang ineens veel vaker een blaasontsteking? Waarom krijgen sommige vrouwen juist na een zwangerschap of tijdens het geven van borstvoeding vaker klachten? Waarom zie je dat vrouwen met hormonale klachten vaak óók gevoeliger zijn voor vaginale irritaties, schimmelinfecties of urineweginfecties? Omdat alles samen werkt.
En tegenwoordig lijkt het bijna normaal, die hormonale klachten. "Ach, ik heb nu eenmaal altijd veel pijn tijdens mijn menstruatie." Of: "Mijn cyclus is altijd al onregelmatig geweest." Of: "Veel vrouwen hebben toch PMS?" Maar ik ben dat anders gaan bekijken. Ik geloof niet dat je lichaam zomaar klachten geeft. Ik zie klachten veel meer als een signaal dat er ergens iets uit balans is geraakt een we moeten de oorzaak aanpakken om dit op te lossen. Een operatie, of een pilletje is NIET de oplossing.
Dat was voor mij uiteindelijk ook de reden om veel serieuzer naar mijn hormonen te gaan kijken. En misschien is dat wel één van de belangrijkste boodschappen die ik je in deze blog wil meegeven: ons lichaam bestaat niet uit losse onderdelen. Je darmen staan niet los van je hormonen. Je hormonen staan niet los van je immuunsysteem. Je immuunsysteem staat niet los van je slijmvliezen. Alles is met elkaar verbonden.
Dat is ook precies waarom ik uiteindelijk het Fix je Darm programma, het Hormoon programma en het Holistisch Herstel-programma heb ontwikkeld. Veel vrouwen beginnen omdat ze van één klacht af willen, bijvoorbeeld terugkerende blaasontstekingen, eczeem of hormonale klachten. Maar tijdens het lezen van posts op mijn instagram leren ze dat al die systemen met elkaar samenwerken en dat je zelf meer invloed kan uitoefenen dan je denkt.. en dan: gaan de meeste gelukkig echt aan de slag!
Dus…Als je hormonen invloed hebben op je slijmvliezen, je vaginale flora en je natuurlijke afweer... wat gebeurt er dan eigenlijk als je jarenlang een medicijn gebruikt dat je natuurlijke hormooncyclus onderdrukt?
Dat is precies waar we het in het volgende punt over gaan hebben.
3. De pil verandert mijn hormonen toch ook?
Na het vorige punt bleef ik eigenlijk met één vraag zitten. Als hormonen zo'n grote invloed hebben op je slijmvliezen, je vaginale flora en je natuurlijke afweer... wat gebeurt er dan eigenlijk als je jarenlang een medicijn gebruikt dat juist die hormonen verandert?
Want laten we eerlijk zijn. De meeste vrouwen beginnen niet met de pil omdat ze ziek zijn. We beginnen ermee omdat we niet zwanger willen worden, omdat onze menstruatie heel heftig is of omdat ons verteld wordt dat het "goed is om je cyclus te reguleren". Dat was vroeger ook wat mij is vertelt toen ik bij de huisarts aankwam op mijn 15e. Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan dat de pil veel meer doet dan alleen een zwangerschap voorkomen.
Pas veel later ontdekte ik dat de anticonceptiepil je natuurlijke eisprong onderdrukt.. Maar als je je bedenkt dat je hormonen invloed hebben op bijna ieder systeem in je lichaam, dan is het eigenlijk ook heel logisch dat het effect van de pil verder gaat dan alleen je vruchtbaarheid en logisch dat dus veel vrouwen merkbaar klachten krijgen.
Want vrouwelijke geslachtshormonen doen veel meer dan alleen zorgen voor een menstruatie. Ze beïnvloeden je hersenen, je botten, je huid, je slijmvliezen, je stofwisseling, je immuunsysteem en zelfs de bacteriën die op en in je lichaam leven. Wanneer je die hormonen verandert, verandert er dus automatisch op meerdere plekken iets mee. (Ik kwam er zelfs achter dat het invloed heeft op je partner keuze…Ja bizar!)
Onderzoekers weten al heel lang dat vrouwelijke hormonen een belangrijke rol spelen in het immuunsysteem. Je immuunsysteem en je hormonen communiceren namelijk voortdurend met elkaar. Dat zie je bijvoorbeeld ook terug tijdens een zwangerschap. Het immuunsysteem gedraagt zich dan anders dan normaal, omdat het lichaam ruimte moet maken voor een kindje dat genetisch gezien voor de helft 'vreemd' is. Dat laat eigenlijk al zien hoe nauw die twee systemen met elkaar verbonden zijn.
Daarnaast speelt oestrogeen, zoals we in het vorige punt zagen, een belangrijke rol bij gezonde slijmvliezen en een gezonde vaginale flora. Wanneer die omgeving verandert, kan ook de natuurlijke bescherming tegen bacteriën veranderen. En precies daarom zie je in verschillende onderzoeken verbanden tussen hormonale veranderingen en een verhoogde gevoeligheid voor urineweginfecties of veranderingen in de vaginale flora.
Voor mij was dit uiteindelijk één van de redenen om te stoppen met hormonale anticonceptie. En heb vervolgens geleerd om mijn baarmoeder mond te voelen, mijn slijm te herkennen, eventueel temperatuur bij te houden en alles op te schrijven. Dit alles is nóg veiliger dan gebruik van de pil of spiraal, en daarnaast leer je je lichaam zo goed kennen als vrouw, dat ik dit iedere vrouw gun!
En toen kwam ik eigenlijk bij het volgende onderdeel. Want zelfs als je hormonen wel op orde zijn, je slijmvliezen gezond zijn en je vaginale flora sterk is, kun je nog steeds in een vicieuze cirkel terechtkomen. Een vicieuze cirkel waar miljoenen vrouwen ieder jaar opnieuw in belanden.
En die begint vaak met één antibioticakuur...
4. Antibiotica... soms noodzakelijk, maar ik denk dat we veel te weinig praten over wat er daarna gebeurt
Laat ik beginnen met iets wat ik heel belangrijk vind om te zeggen. Ik ben niet tegen antibiotica. Ik ben ontzettend blij dat we ze hebben. Als een bacteriële blaasontsteking opstijgt naar je nieren of je wordt echt ziek, dan kunnen antibiotica letterlijk levensreddend zijn. Maar... ik denk wel dat we veel te weinig praten over dat het naar mijn mening snel en soms onnodig wordt ingezet en wat er ná een antibioticakuur gebeurt.
Want iedere keer als ik vroeger een blaasontsteking had, kreeg ik gewoon, direct, antibiotica. De klachten verdwenen meestal binnen een paar dagen en ik dacht: mooi, opgelost. Alleen was het helemaal niet opgelost. Drie maanden later liep ik weer met een blaasontsteking. Weer antibiotica. Weer een paar maanden rust. En daarna begon het hele verhaal opnieuw. Achteraf denk ik weleens: hoe kan het eigenlijk dat zoveel vrouwen in precies dezelfde vicieuze cirkel terechtkomen?
Pas veel later las ik dat antibiotica niet alleen de bacteriën doden die op dat moment de blaasontsteking veroorzaken. Ze doden ook veel goede bacteriën in je darmen én vagina. En juist die goede bacteriën hebben we zo hard nodig. Zij vormen namelijk een belangrijk onderdeel van je natuurlijke bescherming tegen ongewenste bacteriën zoals E. coli.
Steeds meer onderzoek laat zien dat de samenstelling van de darmflora na een antibioticakuur nog weken of zelfs maanden veranderd kan zijn. En eerlijk gezegd denk ik dat we daar veel meer aandacht voor zouden mogen hebben. Want als je natuurlijke bescherming tijdelijk minder sterk is geworden, is het eigenlijk ook niet zo gek dat we steeds opnieuw een blaasontsteking (of andere klacht) krijgen. En ik denk dat dit, in combi met veel andere punten, één van de redenen waarom zoveel vrouwen steeds opnieuw in dezelfde cirkel blijven hangen.
Dus…Antibiotica zijn meestal binnen enkele dagen weer uit je lichaam verdwenen, maar het effect kan mega lang aanhouden. Dus ik wil mijn lichaam ondersteunen terwijl mijn darmflora en vaginale flora zich weer herstellen. Voor mij betekent dat terug naar de basis: goede voeding, voldoende eiwitten, rust, gezonde vetten, gefermenteerde producten als je die goed verdraagt.
Daarnaast gebruik ik zelf ook al jaren zeoliet (soort aarde). Zeoliet wordt onderzocht vanwege zijn bijzondere bindende eigenschappen en veel mensen gebruiken het ter ondersteuning van hun darmgezondheid. Zelf gebruik ik het 2x per jaar een aantal weken, om troep uit m’n lichaam wat zelf niet er uit kan, een handje te helpen.
Even een stap terug in de tijd...
Wat ik zelf heel graag doe, is terugkijken naar vroeger. Antibiotica bestaan eigenlijk nog helemaal niet zo lang. Pas vanaf de jaren '40 werden ze op grote schaal gebruikt. Daarvoor hadden artsen natuurlijk óók te maken met infecties, wondjes en andere kwaaltjes. Welke middelen gebruikten ze toen eigenlijk? Eén van die middelen was zilver.
Al duizenden jaren wordt zilver gebruikt. De oude Grieken, Romeinen en Egyptenaren bewaarden water en wijn in zilveren vaten. Ook werden zilveren munten in drinkwater of melk gelegd om het langer goed te houden. Veel later werd ook colloïdaal zilver, oftewel zilverwater, op grote schaal gebruikt. In oude boeken en traditionele toepassingen kom je het tegen bij de verzorging van wondjes, schaafplekken, brandwonden, de huid en soms zelfs voor inwendig gebruik. Tegenwoordig mag je daar in Europa geen medische claims meer over maken 😉, dus dat doe ik ook niet.
Persoonlijk heb ik daarom altijd zilverwater in huis. Ik gebruik het zelf uitwendig bij kleine wondjes en schaafplekjes en neem het ook oraal. Dat is mijn eigen keuze en geen medisch advies. Niet alles van vroeger was beter, maar ik geloof ook niet dat generaties lang iets gebruiken dat niet voor niets is.
Laten we door gaan naar het volgende punt…
5. Je plast je blaas misschien helemaal niet zo goed leeg als je denkt...
Juist in de achtergebleven urine kunnen bacteriën langer blijven zitten en zich vermenigvuldigen. En toen dacht ik... hoe weet je eigenlijk of je je blaas wel helemaal leeg plast? Soms denk ik echt, ik weet helemaal niets (haha).
Het eerste wat me opviel, is dat we tegenwoordig eigenlijk helemaal niet meer op een natuurlijke manier plassen. Vroeger hurkten mensen. In niet westerse landen tegenwoordig nog steeds. Tegenwoordig in de Westerse landen zitten we op een toilet. Of nog erger... we hangen boven een openbaar toilet omdat we de bril vies vinden. Op het moment dat je boven een toilet hangt, span je automatisch je benen, billen, buik én je bekkenbodem aan. En juist die bekkenbodem moet ontspannen om je blaas goed leeg te kunnen plassen. Dat is eigenlijk precies het tegenovergestelde van wat je lichaam nodig heeft.
Maar ook als je gewoon thuis op het toilet zit, zitten we vaak even snel op het toilet tussen alle drukte door, scrollen ondertussen op je telefoon, even snel en we rennen weer verder. We nemen nauwelijks nog de tijd om echt rustig te plassen.
Maar er is meer… Chronische stress heeft namelijk niet alleen invloed op je hormonen of je darmen. Heel veel mensen lopen de hele dag met een aangespannen lichaam zonder dat ze het doorhebben. Schouders omhoog. Kaken op elkaar. Buik aangespannen. En heel vaak ook... een bekkenbodem die niet ontspant.
Je houdt onbewust de hele dag je buik een beetje in. Je bent altijd druk. Je rent van afspraak naar afspraak. Je bent moeder, ondernemer of allebei tegelijk. Dan is ontspannen plassen vaak wel het laatste waar je mee bezig bent en je houdt het ook nog eens lang op.
Maar wanneer je je bekkenbodem niet goed ontspant, kan het moeilijker worden om je blaas volledig leeg te plassen. Daardoor kan er wat urine achterblijven. En hoe langer urine in de blaas blijft staan, hoe meer tijd bacteriën hebben om zich te vermenigvuldigen.
Sinds ik dit weet, neem ik veel meer de tijd op het toilet. Ik ga gewoon rustig zitten. Geen telefoon en niet persen. En het liefst in squat houding, of met een krukje onder je voeten. Het voelt zoveel beter op die manier!
Maar hoe zit het dan met allerlei zeepjes, inleggers, wasmiddelen. Spelen die geen rol? Jawel…
6. Misschien is juist al dat "frisse" wel het probleem...
Dit was misschien wel één van de makkelijkste dingen die ik zelf heb aangepast. Ik realiseerde hoeveel producten er dagelijks in contact komen met één van de gevoeligste stukjes huid van ons lichaam.
We krijgen geleerd dat het allemaal lekker fris moet ruiken. Geparfumeerd toiletpapier. Vochtige doekjes. Intieme wasgels. Inlegkruisjes met een geurtje. Wasverzachter in je ondergoed. Strak synthetisch ondergoed. Allemaal producten die we heel normaal zijn gaan vinden.
De huid rondom je vulva en de slijmvliezen zijn ontzettend gevoelig. Veel gevoeliger dan de huid op je arm of been. Dat betekent ook dat parfum, conserveringsmiddelen, alcohol, kleurstoffen en andere toevoegingen daar veel sneller irritatie kunnen geven. En dan stel ik mezelf ook nog de vraag, hoeveel wordt er eigenlijk opgenomen door de huid, juist díe huid.
Wat ik ook nooit wist, is dat je vagina zichzelf gewoon schoonmaakt. Daar is helemaal geen zeep voor nodig. Veel gynaecologen adviseren juist om de binnenkant van de vagina nooit met zeep te wassen, omdat je daarmee ook de natuurlijke balans van bacteriën kunt verstoren.
De eerste stap was om van tampons af te stappen en katoenen wasbare inleggers te gebruiken. Tampons deden bij mij toch altijd een soort zeer en had er ook jeuk van. Moeilijk te beschrijven. Met de katoenen inleggers heb ik nergens last van. En omdat mijn hormonen gezond en stabiel zijn weet ik precies wanneer ik ongesteld wordt en is de hoeveelheid bloed niet erg veel, gewoon..normaal.
En toen begon ik ook anders naar toiletpapier te kijken. Want eerlijk... heb jij weleens op de verpakking gekeken wat er allemaal in toiletpapier kan zitten? Ik heb daar nooit over nagedacht. Maar wat zit erin? Parfum, lotions, bleekmiddelen, soms kleurstoffen. En dat gebruiken we vervolgens meerdere keren per dag op een plek waar de huid flinterdun is.
Bij ons thuis gebruiken we daarom eigenlijk al jaren gewoon water. Het is niet alleen veel beter voor je, het maakt ook veel beter schoon dan droog papier. Je hebt tegenwoordig van die bidets die je op je toilet kan vast maken, en anders kan je het oldschool doen met een giertje met lauw water. En we gebruiken katoenen, wasbare doekjes. Die kan je ook nat maken met water. Die doekjes gaan in een bak en worden allemaal heet gewassen. Ik zou inmiddels niet meer anders willen.
Voor bezoek en onderweg is dat natuurlijk niet altijd haalbaar. Daarom hebben we lang gezocht naar een toiletpapier zonder parfum, lotions en andere onnodige toevoegingen.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor ondergoed.
Synthetische stoffen ademen vaak minder goed, houden warmte en vocht gemakkelijker vast en kunnen meer wrijving geven. Katoen voelt voor mij persoonlijk veel prettiger en ik merk dat mijn huid daar rustiger op reageert. Ook hier geldt, dit is niet dé oplossing voor iedereen, maar het is wel één van die kleine dingen die je zonder veel moeite kunt aanpassen en veel beter is voor onze huid en stiekem ook voor de natuur 😉
En nogmaals: Ik geloof niet dat één onderdeel alleen je blaasontsteking veroorzaakt, ik geloof dat al die kleine dingen samen invloed kunnen hebben op hoe sterk of kwetsbaar je natuurlijke bescherming is. En toen moest ik denken aan een blog die ik heel lang geleden heb geschreven over onze darmen. Dat deze ‘gang’ die met de buitenwereld in contact staat zo belangrijk is, en dat ondanks dat deze van binnen zit deze vaak laat zien aan de buitenkant dat deze niet goed functioneert. Vermoeidheid, eczeem, pukkeltjes. En wat als de meeste E. coli-bacteriën uit je darmen komen... hoe gezond zijn die darmen dan eigenlijk?
7. De meeste blaasontstekingen beginnen eigenlijk niet in je blaas
Toen ik me steeds verder ging verdiepen in terugkerende blaasontstekingen, liep ik op een gegeven moment tegen iets aan wat ik in het begin eigenlijk helemaal niet begreep. In het eerste punt vertelde ik dat E. coli de bacterie is die de meeste blaasontstekingen veroorzaakt. Tegelijkertijd vertelde ik ook dat E. coli helemaal geen "slechte" bacterie is, maar juist een normale darmbewoner die daar gewoon thuishoort. Misschien dacht je toen hetzelfde als ik: hoe kan die bacterie nou tegelijkertijd goed én slecht zijn?
Het probleem is niet de bacterie zelf, maar de plek waar hij terechtkomt. In je darmen hoort E. coli thuis. Daar leeft hij samen met miljarden andere bacteriën en helpt hij mee aan allerlei processen die belangrijk zijn voor een gezonde darm. Pas wanneer hij vanuit de darm in de buurt van de vagina en plasbuis terechtkomt en vervolgens de blaas bereikt, ontstaat er een probleem.
Je darmen spelen daarin een veel grotere rol dan de meeste mensen zich realiseren. Niet omdat alle gezondheidsproblemen "in de darm beginnen", zoals je tegenwoordig vaak op social media leest. Dat vind ik persoonlijk veel te kort door de bocht. Wel weten we dat je darmen een enorme rol spelen bij de opname van voedingsstoffen, de samenwerking met je immuunsysteem en de communicatie met de rest van je lichaam. Het is dus helemaal niet zo gek dat langdurige darmproblemen uiteindelijk ook invloed kunnen hebben op andere systemen.
Toen ik hier zelf mee bezig was, had ik naast mijn terugkerende blaasontstekingen ook regelmatig last van mijn darmen. Een opgeblazen buik, wisselende ontlasting en buikpijn vond ik eigenlijk heel normaal. Maar in de alledaagse dag sta je er niet zo bij stil en je zit het complete plaatje niet.
Wanneer je darmgezondheid langere tijd onder druk staat door stress, ultrabewerkte voeding, weinig vezels, een antibioticakuur of andere factoren (zoals bij mij teveel groenten, kruiden en te weinig vet en dierlijk eten), heeft dat vaak invloed op veel meer dan alleen je buik. Je immuunsysteem, je hormonen, de opname van vitamines en mineralen en uiteindelijk ook je slijmvliezen staan allemaal met elkaar in verbinding.
Voor mij begon de verandering pas echt (met al mijn gezondheidsklachten: gewrichtspijnen, verleten wervels, hormale cysten, eczeem, vermoeidheid, acne en darmklachten) toen ik stopte met zoeken naar het volgende middeltje tegen een blaasontsteking en veel kritischer ging kijken naar mijn dagelijkse leefstijl. Ik ging anders eten, besteedde meer aandacht aan mijn darmgezondheid, sliep beter, leerde omgaan met stress en merkte langzaam dat niet alleen mijn buik rustiger werd, maar eigenlijk mijn hele lichaam.
Dat is uiteindelijk ook de reden geweest waarom we het Fix je Darmen-programma hebben ontwikkeld. Dit omdat de darm zo'n centrale rol speelt in onze gezondheid dat het voor veel mensen het belangrijkste startpunt is. En juist omdat we in de praktijk zagen dat darmklachten zelden op zichzelf staan, maar vaak samengaan met hormonale klachten, vermoeidheid, huidproblemen of terugkerende ontstekingen, hebben we later ook het Holistisch Herstel-programma ontwikkeld. Daar kijken we niet alleen naar de darmen, maar juist naar de samenhang tussen voeding, hormonen, leefstijl, slaap en stress.
8. Je deelt meer met je partner dan alleen je leven...
Dus, toen ik eenmaal wist dat E. coli meestal vanuit de darm via de plasbuis in de blaas terechtkomt, dacht ik eigenlijk meteen aan iets anders. Hoe zit dat eigenlijk met seks?
Seks is namelijk één van de bekendste risicofactoren voor een blaasontsteking. Er bestaat zelfs een bijnaam voor: de honeymoon cystitis.
Tijdens het vrijen ontstaat e meer wrijving en worden bacteriën die normaal rondom de anus en vagina zitten gemakkelijker richting de plasbuis verplaatst. Omdat de plasbuis van een vrouw maar een paar centimeter lang is, hebben bacteriën vervolgens maar een klein stukje af te leggen voordat ze de blaas kunnen bereiken.
Nog iets wat veel mensen niet weten, is dat sperma een vrij hoge pH heeft. Een gezonde vagina is juist licht zuur en dat zure milieu helpt de beschermende lactobacillen om hun werk te doen. Na seks kan die zuurgraad tijdelijk veranderen. Bij de meeste vrouwen herstelt dat vanzelf, maar wanneer je vaginale flora al kwetsbaar is of je hormonen uit balans zijn, kan zo'n verstoring misschien nét het laatste zetje zijn waardoor ongewenste bacteriën meer kans krijgen.
Maar er is nog iets. Stress. We onderschatten het enorm.
9. Chronische stress... veel meer dan "een druk leven"
Als je mij een paar jaar geleden had gevraagd of stress iets met blaasontstekingen te maken heeft, had ik je waarschijnlijk een beetje glazig aangekeken. Natuurlijk wist ik wel dat stress niet gezond was, maar ik dacht vooral aan hoofdpijn, slecht slapen of misschien een burn-out. Dat stress ook invloed kon hebben op mijn hormonen, mijn darmen, mijn immuunsysteem én uiteindelijk zelfs op de kans op een blaasontsteking... daar had ik eerlijk gezegd nog nooit over nagedacht.
Wat veel mensen niet weten, is dat je lichaam eigenlijk helemaal geen onderscheid maakt tussen verschillende soorten stress. Of je nu iedere dag ruzie hebt, slecht slaapt, je relatie niet lekker loopt, financiële zorgen hebt, iedere avond ultrabewerkte voeding eet of continu aan het haasten bent... voor je lichaam zijn dat allemaal signalen dat er iets aan de hand is. Het reageert daarop door stresshormonen aan te maken, je hartslag iets te verhogen, energie vrij te maken en tijdelijk andere processen op een lager pitje te zetten. Dat is ontzettend slim als je moet vluchten voor een gevaar, maar niet als je maanden of zelfs jaren achter elkaar in die stand blijft leven.
Chronische stress kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat je slechter slaapt, minder goed herstelt, ongezonder gaat eten, sneller naar suiker grijpt, minder beweegt, je hormonen veranderen en zelfs je darmflora beïnvloed wordt. Eigenlijk zie je weer precies hetzelfde patroon als in de vorige punten. Alles hangt met elkaar samen. En toen ik bezig was om al mijn gezondheidsklachten zelf op te lossen, want bij de doktoren en ziekenhuiszen werd ik van het kastje naar d emuur gestuurd…Was ik niet niet alleen bezig met voeding. Het was wel de basis voor veel dingen. Voor gezonde botten, voor gezonde hormonen, een betere huis. Maar ik deed nog andere dingen: Ik ging eerder naar bed. Ik ging vaker naar buiten. Minder schermen in de avond, meer zonlicht, meer tijd met de dingen waar ik passie voor had, meer in het hier en nu leven, minder haast, meer rust.
Gezondheid draait voor mij niet meer om één wondermiddel, één supplement of één dieet. Het draait om het creëren van een omgeving waarin je lichaam weer kan doen waar het ongelooflijk goed in is: herstellen, beschermen en zichzelf in balans houden. Want dat is wat het kan, het lichaam is zelfhelend mits je de juiste omgeving creëert. En dit is ook de reden waarom ik al bijna 10 jaar geen blaasontsteking meer heb gehad.
10. En als je alles hebt aangepakt... maar je lichaam blijft signalen geven?
Er is nog één onderwerp waar ik de laatste jaren steeds meer over ben gaan lezen. En ik weet ook dat dit misschien wel het meest persoonlijke hoofdstuk van deze hele blog is.
Want niet alles laat zich meten met een bloedtest of een scan. Mijn bloedtesten waren allemaal prima en tegelijkertijd was ik dood ziek.
Stel: Je doet alles wat ik hierboven heb beschreven. En nee(!!!) gezond eten is niet de zuivel van de supermarkt, met gezond eten bedoel ik ook niet plant based, want ik geloof er niet in dat je gezond wordt van jaren plantaardig eten. Ik geloof er in dat waar dan ook ter wereld, dierlijk eten de basis is en de planten vullen deze basis aan. Dat is precies wat ik heb gedaan in de jaren dat ik mijn darmen, huid, hormonen en gewrichtspijnen heb geheeld. Ik heb een dierlijk, traditioneel voedzaam dieet gevolgd.
Doe je dit allemaal al en toch blijft je lichaam signalen geven. Is dat dan gewoon pech? Ik geloof persoonlijk dat ons lichaam soms meer onthoudt dan wij zelf doorhebben.
Iedereen kent wel iemand die na een heftige periode ineens lichamelijke klachten ontwikkelde. De één krijgt migraine, de ander darmklachten, eczeem, hartkloppingen of chronische vermoeidheid. Ik geloof niet dat die klachten "tussen de oren" zitten, zoals mijn huisarts dit ooit tegen mij zei. Ze zijn heel echt. Steeds meer onderzoek laat zien dat langdurige stress invloed heeft op je zenuwstelsel, hormonen, immuunsysteem en ontstekingsprocessen. Dat vind ik ontzettend interessant, omdat het laat zien hoe nauw lichaam en geest eigenlijk met elkaar samenwerken en dit is alleen het ‘onderzoek’ dat wij kennen, dat uitgevoerd wordt en naar buiten gebracht wordt. Maar ik geloof dat er meer is.
Ik geloof dat ook onverwerkte emoties of ingrijpende gebeurtenissen een rol kunnen spelen bij lichamelijke klachten. Over hoe dat precies werkt, weten we nog lang niet alles. Sommige onderdelen worden inmiddels onderzocht, over andere is nog weinig wetenschappelijke kennis beschikbaar. Dat betekent niet automatisch dat iets niet bestaat.
Persoonlijk probeer ik daar met een open, maar ook kritische blik naar te kijken. Ik geloof niet dat je iedere klacht kunt verklaren met een trauma. Dat vind ik veel te zwart-wit en zodra iemand dit vroeger tegen mij zei, wilde ik helemaal niets meer met deze persoon te maken hebben. Ik dacht: “Hallo, ik heb geen last van trauma’s dus houd op”. Maar ik vatte dat altijd veelte zwaar op. En ja, ik heb mijn klachten geheeld zonder trauma verwerken 😉, net als de meeste mensen die onze tips en programma’s volgen.
Pas wanneer ik het gevoel zou hebben dat ik écht alles aan die basis heb gedaan en mijn lichaam toch signalen blijft geven, zou ik zelf ook openstaan voor andere invalshoeken. En dit adviseer ik ook anderen.
Zo zijn er mensen die veel baat ervaren bij ademwerk en mindfulness. En er zijn ook mensen die positieve ervaringen hebben met methodes reiki en NEI-therapie. Ons onderbewuste speelt een grote rol, groter dan we soms zelf doorhebben.
Ik denk dat dat ook de belangrijkste boodschap is van dit hele hoofdstuk. Ik geloof niet dat gezondheid zwart of wit is. Ik geloof niet dat alles wat regulier is goed is en alles wat alternatief is slecht. Maar ook niet andersom. Ik probeer altijd te kijken naar het totaalplaatje. Wat weten we uit onderzoek? Wat zien we in de praktijk? Wat hebben mensen al generaties lang toegepast? En vooral: wat voelt logisch en goed voor jou op dit moment?
Voor mij begint gezondheid altijd bij de basis. En pas als die basis staat, vind ik het interessant om verder te kijken. Ons lichaam is veel slimmer is dan wij denken. Soms geeft het al jaren signalen af. De kunst is om weer te leren luisteren én om te leren wat je vervolgens zelf kan doen om veel problemen op te lossen.
Tot slot...
Als je tot hier bent gekomen... respect. 🤣❤️ Dan heb je inmiddels waarschijnlijk ook wel door dat ik niet geloof in een wondermiddel tegen blaasontstekingen. Sterker nog, na alles wat ik de afgelopen jaren heb gelezen, onderzocht en zelf heb ervaren, geloof ik juist steeds minder dat er één oorzaak is. Ons lichaam is zó ontzettend ingewikkeld. We hebben miljarden bacteriën in en op ons lichaam, duizenden processen die dag en nacht met elkaar samenwerken, hormonen die elkaar beïnvloeden, een immuunsysteem dat continu keuzes maakt en een leefstijl die daar vervolgens ook weer invloed op heeft. Waarom zouden we dan verwachten dat één pilletje, één supplement of één sapje alles ineens oplost?
Misschien is dat wel de grootste verandering die ik zelf heb doorgemaakt. Vroeger dacht ik ook vooral: hoe kom ik zo snel mogelijk van die blaasontsteking af? Tegenwoordig stel ik mezelf een heel andere vraag. Waarom blijft mijn lichaam deze signalen geven?
En geloof me, dat was soms best confronterend. Want dat betekende ook dat ik eerlijk naar mezelf moest kijken. Naar echte voeding, onbewerkt, lokaal, van de boer. Naar mijn hormonen, zonder anticonceptie. Naar mijn darmgezondheid, zonder superfoods of vezelzakjes van de dokter. Naar mijn stress. Naar mijn slaap. Naar de verzorgingsproducten die ik iedere dag gebruikte. Naar de keuzes die ik jarenlang heel normaal vond, maar die achteraf misschien toch helemaal niet normaal of goed bleken te zijn..
Was er één verandering waardoor mijn blaasontstekingen verdwenen? Nee. Absoluut niet. Het was juist de optelsom van heel veel kleine veranderingen. Ik ben anders gaan eten. Ik ben mijn hormonen veel beter gaan begrijpen. Ik heb mijn darmgezondheid aangepakt. Ik ben gestopt met hormonale anticonceptie. Ik gebruik geen tampons meer, draag geen synthetisch ondergoed meer en thuis gebruiken we na een toiletbezoek gewoon water en wasbare katoenen doekjes. Ik probeer voldoende te slapen, meer buiten te zijn, minder gehaast te leven en veel kritischer te kijken naar alles wat dagelijks invloed heeft op mijn lichaam. Los van elkaar lijken het misschien maar kleine dingen, maar als je ze jarenlang iedere dag doet, worden het ineens hele grote veranderingen.
Ik hoop daarom vooral dat deze blog je nieuwsgierig heeft gemaakt, nieuwsgierig naar je eigen lichaam. Dat je jezelf misschien wat vaker afvraagt waarom je lichaam bepaalde signalen geeft, in plaats van alleen hoe je die signalen zo snel mogelijk kunt onderdrukken. Want hoe meer ik me hierin verdiep, hoe meer respect ik krijg voor hoe ongelooflijk slim ons lichaam eigenlijk in elkaar zit. Het is de hele dag bezig om jou gezond te houden. Soms lukt dat moeiteloos en soms loopt het ergens vast. En juist dan geloof ik dat het de moeite waard is om niet alleen naar de klacht te kijken, maar ook naar de mogelijke oorzaak.
Misschien is dat uiteindelijk wel de reden waarom ik Building Healthy Bodies ben begonnen samen met Vir. Niet omdat ik denk dat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik mensen wil laten zien dat gezondheid vaak veel breder is dan we jarenlang hebben geleerd. Ik ben nog iedere week nieuwe onderzoeken aan het lezen, oude boeken aan het doorspitten en dingen aan het leren. Soms bevestigt dat wat ik al dacht, soms moet ik mijn mening juist bijstellen. En eerlijk gezegd hoop ik dat ik dat altijd blijf doen.
Als je vragen hebt na het lezen van de blog, stuur me gerust een DM via Instagram. Ook als je gewoon iets kwijt wil over onze producten, of een verhaal over jezelf, we lezen het allemaal.
Liefs Gia